Normal Mod | Çizgisel Mod

Bul · 17-08-2010, 09:59

17 Ağustos gecesi herşey 45 saniyeye sığdı.

Zamanın durduğu, saatlerin akrep ve yelkovanlarının donduğu 45 saniye geride kaldığında, gecenin karanlığı yüzyılın felaketinin silüetlerini taşıyordu.

Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte yaşanan acının ve depremin yıkıcı gücünün akılalmaz boyutları ortaya çıktı. Deprem bölgesine ilk koşanlar, yaşananlara tanıklık edenler ise gazeteciler oldu. Objektifler, kameralar enkazları taradı, anaların, çocukların gözyaşlarını tüm dünyaya aktardı, yardımların dağıtımında yaşanan aksaklıkları ortaya çıkardı.

Kimi kez fotoğraf çekerken ağlasalar, objektiflerinin netini yapmaya çalışırken hıçkırıklara boğulsalar da gazeteciler üzerlerine düşen görevi yerine getirmek için haftalarca deprem bölgelerinden ayrılmadılar.

O günlerin fotoğraf karelerine sığmayan acıları bundan sonrası için birer ibret belgesi olarak önümüzde duruyor. Depremde yitirdiğimiz canların, sönen ocakların sadece alın yazısı olmadığını biliyoruz. İlgisizliğin, başıboşluğun faturasını o 45 saniyenin sonunda Türk halkının ödediğini unutmayacağız. Ve unutturmayacağız...

17 Ağustos ve 12 Kasım depremlerinde yaşamlarını yitirenlerin anısı önünde saygıyla eğiliyoruz...

Bul · 17-08-2010, 10:01

Bul · 17-08-2010, 10:05

Linkleri görebilmek için üye olmanız gerekmektedir.

Bul · 17-08-2010, 10:15

SESLİ- DEPREMİN ÜZERİNDEN 11 YIL GEÇTİ

11 yıl önce 16 Ağustos'u 17 Ağustos'a bağlayan gece, derinlerden gelen bir sesi, şiddetli bir sarsıntı takip etti. O sarsıntıya can dayanmadı, yuvalarımız dayanmadı... 30 bin can kâğıt gibi yıkılan duvarların altında kaldı, 40 bin kişi ise yaralandı. Şimdi ise 11 yıl sonra yine bir 16 ağustos günü… o günden bugüne ne değişti diye sorsak?

11 yıl önceydi…16 Ağustos gününü herkes sıradan bir gün gibi yaşadı 1999'da. Gün bitip herkes yataklarına girdi, ertesi gün için herkes planlarını yapmaya başlamıştı bile… ve herkes uykusuna daldı…

Saatler tam 03,02'yi gösteriyordu ki önce derinlerden gelen bir sesi duydu kulaklar, ardından ise o korkunç sarsıntıyı yaşadık binlerce kişi…

Kimi şanslıydı kendini evinin dışına attı, kiminin ise o kadar vakti bile olmadı… Ertesi gün yapılan planlar binlerce insanla birlikte enkaz altında kaldı…

Kocaeli merkezdi ama tüm Marmara Bölgesi'nden "sesimi duyan var mı? Sesleri yükseldi. Bir umut aradık yıkık duvarlarından ardından, bir ses, bir nefes yeterdi… Tek istediğimiz bir can daha kurtarabilmekti…

7.4 şiddetinde yıkıldık… Nice umutlarla alınan o yuvaların kâğıt gibi yıkılışını izledik… Kimi annesini bıraktı, kimi babasını, kimi eşini, kimi çocuğunu, kimi ise yarına dair tüm umutlarını…

Tek manzara enkazlar değildi depremde… Deniz kendine ait olanı geri aldı… Dolgu üzerine yapılan binlerce yapı, yine denize geri döndü…

Kolay değil sanayi kenti Kocaeli'ydi merkez üssü… İzmit, Gölcük, Değirmendere, Hereke canlarını kurtarmaya çalışırken alevler yükseldi Tüpraş'tan… Depremzedeler bu kez alevlere odaklandı. Binlerce insanını kaybeden Kocaeli, bir yandan enkaz altındakileri kurtarmaya uğraşırken bir yandan da dua etti alevlerin yükselmemesi için.

O günler geçti, bir gün, iki gün, üç gün derken zamanla yaralar kapandı, acılar yavaş yavaş şiddetini yitirdi.

Yitirilenler hiç unutulmadı ama insan hayatına yapılan ihanet enkaz halindeki bu karelerde hep hatırlandı, birçok insan o acıların üstüne yeni bir hayat kurmaya çalıştı. Ama hiçbir şey eskisi gibi olmadı.SESLİ- DEPREMİN ÜZERİNDEN 11 YIL GEÇTİ